Wat is Waai?
“We moesten eens een collectief oprichten”, zei de een.
“Eentje dat niet zo serieus is. En doet”, zei de ander.
“En dan treden we op in roze broeken en met appelgroene hoedjes op. En plaksnorren”, zei de een weer.
“Zalig!”, zei de derde.
De vierde knikte instemmend zoals alleen de vierde dat kan doen.
Waai is een collectief dat geen collectief mag heten. Er is maar een regel en die is dat je moet durven optreden in appelgroene hoedjes, roze broeken en met plaksnorren op. Waai is niet zozeer tegen serieuze kunst, als tegen kunstenaars die zichzelf te serieus nemen.
Maarten Inghels, fan van Waai vanaf het eerste uur, schreef een lofdicht op het collectief:
Oh god.
Ik ben sneeuw
met witte vlokken
over het land
niet die bulderdrang
met gretig schuim en regendroppels
of de hagel die tegen
je kop tikt
want dat is wat een mens wil:
waaien,
en de deur op een kier, van
je mag nu buitenspelen
hier
[...] hier. [...]
Nu, dat gedicht moet vast uit mijn verborgen archief komen.
En mooi is het. Je verborgen archief wordt later geld waard.
(En als je het er niet op wilt hebben, haal ik het er trouwens zo af hoor.)
Hmmm, Maarten is fan van Waai van het eerste uur. Als ik jullie was zou ik nog een paar uurtjes wachten, want de meest collectieven zijn inmiddels uitgewaaid of het waait er niet of nauwelijks…
Desalniettemin: ik hoop dat het hier gaat stormen!
Ik probeer jullie te blijven volgen, als jullie me niet helemaal weg blazen. Het klinkt in elk geval wel als een leuk collectief.