
Mosterd
oktober 28, 2011door Martijn Brugman
.
De deur van de Paraplufabriek zat op slot. Ik ging maar een rondje door Nijmegen lopen. Op een abri stond een foto van een vrouw. Ik schatte haar een jaar of vijftig. Zo’n dametje weet je wel. Ze zal als hobby tennis hebben. Mogelijk speelt ze ook bridge, daar wil ik vanaf zijn. Onder haar foto stond: ‘Ik leef niet meer’. Nu keek ik wel anders naar haar.
.
Het bleek te gaan om een campagne voor een fonds tegen een ziekte waar ik nog nooit van gehoord had. Op een andere abri zat een vrouw op handen en voeten aan de kont van een hond te snuffelen. Onder het motto ‘snuffel eens aan een hond’ wilden ze met deze campagne mensen naar het dierenasiel lokken.
.
Later kwam ik in een drukke winkelstraat een man tegen. Hij droeg een trainingspak en miste een paar tanden. Hij schreeuwde dat hij acht jaar vast had gezeten. ‘Iemand hed me veraaie’ riep hij er achteraan. Scherp als ik was concludeerde ik uit zijn woorden dat die veroordeling tot acht jaar cel volkomen terecht was.
.
Om de tijd te doden liep ik naar het enige Nijmeegse café dat ik ken. Ik had er met Dennis wel eens koffie gedronken. Het heette iets van de Blauwe Pater of zo. Toen ik er langs liep bleek het de Blonde Pater te heten. Het was er heel druk. Er zaten allemaal mensen met elkaar te lunchen. Ik had geen zin om daar in mijn eentje tussen te gaan zitten. Ik sloeg maar een straat in. Hij had de merkwaardige naam ‘Stikke Hezelstraat’. Halverwege was er een doorkijkje naar de Sint Stevenskerk. Dat had nog wel wat, vond ik.
.
Op de terugweg liep ik langs een snackbar. Ik herkende hem van een kaart die Dennis mij eens had opgestuurd. Op de achterkant stond een gedicht van hem. Ik was wel benieuwd of het wat was, die snackbar van Dennis. Ik ging er naar binnen en bestelde een broodje kroket. De snackbarmedewerkster sprong met de mosterd om alsof het mayonaise was. Door het teveel aan mosterd kon ik het broodje kroket niet echt lekker noemen.
.
Toen ik terug was bij de Paraplufabiek waren Willem en Vincent al aan het werk. Willem ging meteen op Facebook zetten dat ik er nu ook was, maar ik was er dus eigenlijk al veel eerder dan hij. Dat moeten we niet vergeten.
.