Dit was Waai. Danck voor den aandacht!

.

Van links naar rechts, boven naar onder: Johan, Willem, Seb, Eva, Bert, Dennis, Joeri, Hanneke, Vincent.

WaaiTV

Nu LIVE!!

KLIK!

El Grande Finale

Waai is bijna uitgewaaid. Maar niet voordat we spectaculair afsluiten met El Grande Finale vanavond in de Paraplufabrieken.
Wat staat er op het programma?:
- Presentatie van nieuwe zin, plus het buikbandje met alle zines van de week!
- Nieuwe film van Vincent
- Diepteïnterview met Seb
- Voordrachten van Dennis, Johan, Hanneke en Seb
- Muziek van Oscar
- En speciaal optreden van Eva en Bert vanuit Gent

EXTRA LANGE WAAIAVOND!!!

En hoewel het allemaal wordt gestreamd, is het nooit zo leuk dan wanneer u erbij bent.
We hebben nieuw bier en nieuwe vrouwen!
HALF 9, Paraplufabriek.

Ode op de waaiwallen

Waaiwallen, o waaiwallen
waarom waarom waaiwallen
en ook: why wallen
why fallen from my eyes
why de onaindige diepte
oui
ah mais oui
oui, c’est vrai, c’est waai
met de waaiwallen wapperend in the wind
wie need
wai allen
wai waaien
waaien walsgewijs de plu in
.
.
Sebastiaan Andeweg

Beelden uit de Waaifabriek

De wasknijpers van Oscar Wyers.
.

Waaimateriaal.
.

Interview met een robot. O nee, Aafke Romeijn.
.

Waai is schrijven, drinken en eten. Ask Dennis.
.

Eten dus. Waaichinees.
.

Willem Sjoerd houdt een betoog over Plastic Bertrand tijdens de Vlaamse Dag.
.

Seb legt het Sebschrift uit.
.

Contact met Eva.
.

Dankzij Claudia blijft Waai in leven.
.

De vrijdagmiddag

Het is de dag van Vlaanderen, maar vooral ook de dag van de quotes.
Vincent: ‘Ik kijk niet, ik ben aan het denken.’
Seb: ‘Belgen hebben een bepaald type gezicht.’
Hanneke: ‘Het lijkt wel of ik geblowd heb, maar dat is niet zo.’
.
Johan Roos komt binnen met een stralend gezicht.
‘Ik mag weer!’
Niet veel later volgt Willem Sjoerd van Vliet.
‘Moet ik me aan dat Vlaamse thema houden?’
En Bert van Beek. Die zwijgt en knipt en plakt.
.
Hanneke: ‘De printer zegt deep sleep.’
Vincent: ‘Ik mag die printer wel.’
.
Seb is fijn aan het kleuren met een gele marker. Later gaat hij over op lijnen.
Seb de Geyter.
.
De Waaiers praten met elkaar terwijl ze naar hun beeldschermen blijven staren.
‘Mongolen,’ zegt de een.
‘Goed volk,’ zegt de ander.
‘Met die paarden. Toch?’ zegt weer een ander.
.
Hanneke maakt Vlaamse postzegels.
‘Ik vind mezelf zo grappig. Sorry.’
Vincent zucht. De vierde dag in zijn schrijversbestaan valt hem zwaar.
‘Ik heb een writersblock.’
.
Marit komt binnen.
‘Ik was aan het wandelen en moest een doel hebben. Toen werden jullie mijn doel.’
Willem high fivet met Marit.
Hanneke: ‘Hou op!’
.
Hanneke tegen Marit: ‘Ja, het is allemaal heel hoogdravend.’
.
—
Vanavond om half 9 weer de presentatie van ons nieuwe zine!
Met ongetwijfeld werk van Seb de Geyter, Willem Sjoerd van Vliet, Bert van Beek, Hanneke Hendrix, Willem Claassen, Vincent Zegveld, Joeri van Putten en Dennis Gaens.
En optredens en een diepteinterview met De Amsterdammer. En bier en vrouwen.

En wat is het vandaag?

Juist. Ter ere/ter nagedachtenis van de afwezige Eva en Bert.

Molkenboer kwam niet

En toen vervalste Sebastiaan hem maar.

Mosterd

door Martijn Brugman
.
De deur van de Paraplufabriek zat op slot. Ik ging maar een rondje door Nijmegen lopen. Op een abri stond een foto van een vrouw. Ik schatte haar een jaar of vijftig. Zo’n dametje weet je wel. Ze zal als hobby tennis hebben. Mogelijk speelt ze ook bridge, daar wil ik vanaf zijn. Onder haar foto stond: ‘Ik leef niet meer’. Nu keek ik wel anders naar haar.
.
Het bleek te gaan om een campagne voor een fonds tegen een ziekte waar ik nog nooit van gehoord had. Op een andere abri zat een vrouw op handen en voeten aan de kont van een hond te snuffelen. Onder het motto ‘snuffel eens aan een hond’ wilden ze met deze campagne mensen naar het dierenasiel lokken.
.
Later kwam ik in een drukke winkelstraat een man tegen. Hij droeg een trainingspak en miste een paar tanden. Hij schreeuwde dat hij acht jaar vast had gezeten. ‘Iemand hed me veraaie’ riep hij er achteraan. Scherp als ik was concludeerde ik uit zijn woorden dat die veroordeling tot acht jaar cel volkomen terecht was.
.
Om de tijd te doden liep ik naar het enige Nijmeegse café dat ik ken. Ik had er met Dennis wel eens koffie gedronken. Het heette iets van de Blauwe Pater of zo. Toen ik er langs liep bleek het de Blonde Pater te heten. Het was er heel druk. Er zaten allemaal mensen met elkaar te lunchen. Ik had geen zin om daar in mijn eentje tussen te gaan zitten. Ik sloeg maar een straat in. Hij had de merkwaardige naam ‘Stikke Hezelstraat’. Halverwege was er een doorkijkje naar de Sint Stevenskerk. Dat had nog wel wat, vond ik.
.
Op de terugweg liep ik langs een snackbar. Ik herkende hem van een kaart die Dennis mij eens had opgestuurd. Op de achterkant stond een gedicht van hem. Ik was wel benieuwd of het wat was, die snackbar van Dennis. Ik ging er naar binnen en bestelde een broodje kroket. De snackbarmedewerkster sprong met de mosterd om alsof het mayonaise was. Door het teveel aan mosterd kon ik het broodje kroket niet echt lekker noemen.
.
Toen ik terug was bij de Paraplufabiek waren Willem en Vincent al aan het werk. Willem ging meteen op Facebook zetten dat ik er nu ook was, maar ik was er dus eigenlijk al veel eerder dan hij. Dat moeten we niet vergeten.
.

Cheesecakes en het ontbreken van Erik Molkenboer

Donderdag. In de Waaifabriek ruikt het naar kunstenaarszweet (extra strong). Er wordt gewerkt aan maar liefst twee zines, ook die van de woensdag.
Gelukkig is er cheesecake van Claudia. Dat kunnen de jongens en Hanneke wel gebruiken. Vooral ook omdat striptekenaar Erik Molkenboer, waar ze allen zwaar fan van zijn, het laat afweten. Hij heeft het te druk. Hij vraagt of we niet zelf een tekening kunnen maken. Nou, dat hoef je niet twee keer aan Seb te vragen. Erik, eat your heart out! (*in de/het nieuwe zine!*). Een andere tegenvaller is dat ons aller Dennis eerder weg moet, vanwege een optreden in de hoofdstad. Joeri neemt de ontwerp-honneurs waar.
Maar gelukkig hebben we Claudia dus, die ook voor koffie en koekjes zorgt en zelfs teksten van de Schrijvers intikt (*in de/het nieuwe zine!*).
‘Kun je niet elke dag met koffie en taart komen?’ vraagt Dennis, die er dan nog is.
‘Dan kan toch wel, Clau?’ zegt Hanneke.

Bhaerts en Gaarder komen binnenvallen. Ze hebben een gitaar, twee pennen en een hoop papieren. Dat wordt wel wat. Al heeft Baerts een soort van identiteitscrisis. Hij wil misschien ook wel Bessel genoemd worden. En hij heeft moeite met de snelheid van Waai. Normaal schrijft het duo espressopoëzie. Nu is het een soort senseopoëzie. ‘Slap dus.’ (*in de/het nieuwe zine!*)
Willem doet een high five met Hanneke. Dat is een zeldzaamheid. Hij mag het van haar in het verslag vermelden. Even later volgt nog een high five. Het is toch wel een mooie dag.
Omdat de Vlaamse oer-waaiers Eva en Bert er niet bij kunnen zijn, brengt Joeri ze tot leven. Vincent geeft ons lievelingsduo een stem, Hanneke een tekst.
Martijn wil geen tekst schrijven vandaag (*in de/het nieuwe zine!*).
‘Ik ga iets met beeld doen.’ (*in de/het nieuwe zine!*)
Hij slaat de krant open en neemt een slok van zijn koffie.

‘Eigenlijk zouden we een kantoor moeten beginnen,’ zegt Hanneke. ‘O, dat zei ik vorig jaar ook al. Ik denk dan trouwens dat er dan ook niemand werkt.’
Maar stiekem werken ze wel hard hoor, die Waaiers. Seb heeft zijn Erik Molkenboertje af en schrijft over de kapster van Willem (*in de/het nieuwe zine!*). Willem geeft weer een kwinkslag aan Sebs Owen-verhaal uit de/het zine van dinsdag (*in de/het nieuwe zine!*). En Oscar, ja die is er ook, ploegt de muur met plakband, duct-tape en wasknijpers (*wellicht in de/het nieuwe zine!*).
Nog een harde werker is Bernd Ebbo Visser. De Waaiers zijn gewaarschuwd, straks pakt hij zijn camera uit zijn tas.

Het is een half uur voor de deadline.
Vincent: ‘Ik heb niks te doen. Heeft er iemand nog wat?’
Hij vergeet dat hij nog geïnterviewd gaat worden.
‘Wat gaan we eigenlijk eten?’
De discussie is kort. Vincent heeft honger.
‘Ik ben op het punt gekomen dat ik alles goed vind. Schijt op een bord, ik eet het op.’ (*in de/het nieuwe zine!*)
—

Om half 9 presenteren wij de nieuwe zines met veel gave optredens en een diepteinterview met Vincent.
Voor wie zich afvraagt: waarom is er niks van de nieuwe teksten en plaatjes op de site te vinden? Ook daarvoor moet u naar de Plufabriek. Wij verkopen namelijk zines voor 50 eurocent.

En is het nu het of de zine?